Kendimizden başlayarak bire ve bütüne zarafetle hediyemizi verip, bize sunulan hediyeyi zarafetle kabul edebiliyor muyuz?!.

Af dileyip, af kabul edebiliyor muyuz?!

Şifa dileyip, şifa alıp şifa verebiliyor muyuz?!

Şimdi ve burada, insan bedeninde olmanın hakkını vermek üzere harekete geçebiliyor muyuz?!

Kendimizden başlayarak bire ve bütüne ilgi, sevgi, özen ve zarafet gösterebiliyor ve tüm bunları da zarafet içinde yapabiliyor muyuz?!

Sevgi ve kabulümüz ben'imizin önüne geçebiliyor mu; geçmesine izin veriyor muyuz?!

Sevgide kalamadığımız anlarda hiç değilse saygıda kalabiliyor muyuz?!

Gönül alıp gönül verebiliyor muyuz?!

Sözlerimizi şimdi ve burayı cennet kılmak üzere farkındalıklı kılabiliyor muyuz?!

Eylemlerimizi şimdi ve burayı cennet kılmak üzere farkındalıklı kılabiliyor muyuz?!

"Kutsal nedenimiz" sevgi bile olsa, egomuza (benimize) onu ezmeden ve yok saymadan mukayyet olabiliyor muyuz?!

Bu Güzel Evren'de gördüğümüz görmediğimiz, bildiğimiz bilmediğimiz sayısız varlıkla bir arada olduğumuzu ve her birimizin birbirine bağlı olduğunun idrakiyle; insana-hayvana-bitkiye; Dünya'ya kendimizden başlayarak sevgi, emek ve zamanımızı; hizmet aşkıyla verebiliyor muyuz?!

Vermek önemli elbet, öte yandan, bize sunulan sevgi, emek ve zamanın farkında mıyız ve alabiliyor muyuz?!

Kısaca, biz şimdi ve burada insan olmayı, insanlık onuruna en yakışır haliyle; -samimiyetten ve masumiyetten- ödün vermeden deneyimlemek istiyor muyuz?!

İşte, o an Bayram!..

Kutlu olsun, mutlu olsun, Yeni olsun!..