Beni tek tutan şey oğlumun geleceği,ilerde mutsuz olması ve yaşayacağımız geçim sıkıntısı,ben çalışıyorum ama ne kadar nasıl yeterim oğluma bilmiyorum.Bütün bunların yanında kendimi çok mutsuz ve sinirli hissediyorum,kimseyle konuşmak istemiyorum,sadece oğlumun yanında kendimi iyi hissediyorum,boşandığım zaman kendim için herşeyin daha güzel olacağını ve huzura kavuşacağıma inanıyorum,ama oğlumu düşününce kolum kanadım kırılıyor.Ayrıca boşanırsam oğlumdan haftasonu ayrı kalmak fikri de beni çok üzüyor,dayanamazmışım gibi geliyor,

Sizce oğlumu düşünerek kendi hayatımdan vazgeçmem ne kadar doğru?Kendimi ruh gibi hissediyorum.Lütfen bana bir yol gösterin....