Merhaba, geçmiş olsun öncelikle.

Benzer mi bilmem ama tik ile ilgili süreçler yaşamış biri olarak yazmak istedim; belki faydası olur.

Kızımda üçüncü sınıfta, sınıf arkadaşının göz tiki olduğunu görmesiyle benzer davranışlar başladı. O dönemde çok bilgili olmadığımız için üzerine konuştuk; “alışkanlık yapar, yapma” gibi uyarılar yaptık. Ama konuştukça iş büyüdü, hareketler arttı ve zamanla yenileri eklendi.

Kızım yapısal olarak hem inançlı hem kaygılı, ama aynı zamanda çok sosyal bir çocuk. Bu hareketleri sadece evde yapıyordu; okulda yarışmalara katılıyor, sahneye çıkıyor, öğretmenleri fark etmiyordu. Öğretmeniyle konuştuğumda, evde yaptıklarını gizlice videoya çektiğimi söyledim; öğretmeni çok şaşırdı. Derken süreç iyice kontrolden çıktı.

O dönem tıp fakültesine gittik. Orada bize şunu söylediler:
“Bazı çocuklar tikleri bastırabiliyorsa ve sosyal hayatını etkilemiyorsa, bu ciddi bir sorun değildir. Siz görmezden gelirseniz azalır, üzerine giderseniz artar.”

Gerçekten de biz bir tiki bitirdiğimizi sanarken başkası başlıyordu. Başlama sebepleri bazen bilinçli gibiydi. Mesela bir hareketi bir–iki kez yapıyor, hoşuna gidiyor ve fark etmeden bağımlı hale geliyordu.

Bu açıklamalardan sonra biraz rahatladım ve çok üzerine gitmemeye çalıştık. Bahar gelmişti, belki dışarı çıkmaların artması da etkili oldu; zamanla azaldı. Ama dönem dönem farklı şekillerde devam etti:
Bir ara TV izlerken dizlerini vuruyordu, bir ara boğaz temizler gibi yapıyordu.

Bu arada Atarax gibi ilaçları da denedim, ama bu fayda olmadı çünkü bana göre tam anlamıyla tik değildi ve hayatını çok etkilemiyordu.

Yaklaşık iki yıl sonra, bu yıl çok daha şiddetli şekilde geri döndü.tek çocuktu kardeşi oldu on yaşında bellki bu ... Okulu değişti, ortaokuluna gitti; birincilik iddiası olan, çok hırslı bir çocuk. Bu durum mu sebep oldu, yoksa ergenliğin ve hormonların etkisi mi bilmiyorum ama bu sene tikler oldukça yoğunlaştı.
Hareketler eskisiyle aynı değil bir ay iki aya dabir değiştir .. mesela göz kısarak bakma gibi bir hareket var ve yapmadan duramıyor. Evde yapıyor, artık dışarıda da kimsenin görmediğini düşündüğü anlarda yapıyor. Öğretmenlerin yanında hâlâ bastırabiliyor.

Asla psikoloğa gitmeyi kabul etmiyor. Sanki bu durumu yok sayıyor; bunu kimliğiyle ilgili bir şey gibi algılıyor. Konuştuğumuzda hep içli içli ağlıyor.

Psikologdan ziyade, otizmle çalışan bir hocaya sordum. Bazı çocukların sinir sisteminin daha hassas olduğunu, uyarana maruz kaldıklarında vücudun eski haline dönemediğini ve bu tür rahatlatıcı hareketlere yöneldiğini söyledi. Ergoterapiye yönlendirdi. İnşallah faydası olur; “regülasyon ihtiyacı” olduğunu söyledi.

Ben biraz ChatGPT ile de yazıştım, durumu anlattım. “Bir ergoterapist olsaydın ne önerirdin?” diye sordum.
Yorganla sarma, ağır taşıma, pilates topuyla bastırma, masaj gibi öneriler verdi. İnanır mısın, bunlar bile ciddi şekilde azalttı.

Ama neden yaptığımı asla söylemiyorum. Çünkü fark edildiğinde ya da dikkat çekildiğinde çok artıyor. Bence yapmamaya çalıştıkça kendini strese sokuyor ve daha da çoğalıyor.

Özetle, ben bu işlerin regülasyonla da çok bağlantılı olduğunu yeni öğrendim.
Size de bir fikir olur diye yazmak istedim. Uzun yazdım, kusura bakmayınn🌸🌸